Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Τρίτη, 3 Ιανουαρίου 2017

Filled Under:

Γονείς κρατούσαν βρέφος 5 ημερών με τον ομφάλιο λώρο και τον πλακούντα ενωμένα μεταξύ τους!



Mια δραματική ιστορία που διαδραματίστηκε τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή του Αγρινίου αποκαλύπτει ο διοικητής του Νοσοκομείου Αγρινίου με ανάρτηση του στο facebook.
Σύμφωνα με τον κ.Δημήτρη Μιχάλη, στο Νοσοκομείο Αγρινίου μεταφέρθηκε βρέφος πέντε ημερών με το λώρο και τον πλακούντα ακόμη ενωμένα. Το βρέφος γεννήθηκε σε «τρώγλη» από μια «τραγική μητέρα που δεν είναι σε θέση να τους φτιάξει έστω ένα στοιχειώδες φαγητό».
Άμεσα κινητοποιήθηκε η Εισαγγελία, Κοινωνική Λειτουργός και άλλοι εργαζόμενοι ώστε το βρέφος, το δίχρονο αδελφάκι του και οι γονείς (με νοητική υστέρηση, όπως συμπεραίνεται από τα λεγόμενα του διοικητή) να μεταφερθούν τις επόμενες ημέρες στην Κιβωτό του Κόσμου και έως τότε να «φιλοξενηθούν» στο Νοσοκομείο.
Ο διοικητής επιδιώκοντας να προβληματίσει και να υπογραμμίσει την αναγκαιότητα για αλτρουισμό αποκάλυψε την σοκαριστική αυτή ιστορία τονίζοντας πως κάποιοι μέσα σ αυτό το σκηνικό σήκωσαν ψηλά τη σημαία της ευαισθησίας.

Η μη αποκοπή του ομφάλιου λώρου ενέχει όμως και αρκετούς κινδύνους για το ίδιο το βρέφος. Ποιοι είναι αυτοί ; Τους εξηγεί αναλυτικά  ο γυναικολόγος του Mothersblog κ. Μενέλαος Λυγνός στο άρθρο του : Lotus birth: H μη αποκοπή του ομφαλίου λώρου μετά τον τοκετό. Τι κινδύνους κρύβει;
Διαβάστε αναλυτικά τι ανέφερε ο Δ.Μιχάλης:
"Κάπου γύρω ένα μωράκι 5 ημερών. Γεννημένο από μία μάνα που ανάθεμα αν καταλαβαίνει τι κάνει. Και ένα πατέρα που χωρίς συναίσθηση των συνεπειών πραγματώνει τη ζωώδη του ανάγκη. Νοητικά υπολειπόμενοι και κοινωνικά απόκληροι και οι δύο. Ένα μωρό που όπως ήρθε στον κόσμο (με το λώρο και τον πλακούντα ακόμη ενωμένα μαζί του !!!) μέσα σε κάποια από τις πολλές τρώγλες γύρω μας, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Αφού αντιμετωπίστηκε, γύρισε στο «σπίτι». Ενα σπίτι που όμως δεν θα μπορούσε να ζήσει εκεί.
Ένα μωρό με ένα ακόμη αδελφάκι δίχρονο που η ίδια τραγική μητέρα δεν είναι σε θέση να τους φτιάξει έστω ένα στοιχειώδες φαγητό.
Ένα δράμα που παίζονταν γύρω μας χωρίς να χαλάει κανενός την «κοινωνική συνείδηση» ή την την γκαμουριά της περιόδου των «εορτών».
Κανενός? Όχι ακριβώς. Κανενός από όλους αυτούς που αποτελούν τον όχλο του «σταύρωσον» το σύστημα για κάθε αρνητικό γύρω μας, αλλά οι ίδιοι αρνούνται έστω και να κοιτάξουν το σεσηπώς μας κοινωνικό είναι.
Γιατί μέσα σ αυτό το σκηνικό σήκωσαν ψηλά τη σημαία της ευαισθησίας και του αλτρουϊσμού κάποιοι.
Μία κοινωνική λειτουργός, ένας εισαγγελέας και ορισμένοι υπάλληλοι αφανείς, κατάφεραν –με συντονισμένες από την ανθρωπιά τους ενέργειες- να επανέλθει το μωρό στο νοσοκομείο και να βρίσκονται αυτά τα απόκληρα πλάσματα σε ζεστό και ανθρώπινο περιβάλλον τούτη τη νύχτα, έστω και μέσα στο νοσοκομείο ως «φιλοξενούμενοι».
Για λίγο ευτυχώς γιατί η Κιβωτός του Κόσμου, με την συμβολή και το συντονισμό όλων των ανωτέρω, άνοιξε και γι’ αυτά τα πλάσματα του θεού την αγκαλιά της και σε 2-3 μέρες θα βρίσκονται σε μία νέα οικογένεια.
Αλήθεια πόσες φορές σκεφτόμαστε αυτά τα δράματα τέτοιες μέρες?
Πόσες φορές κάνουμε κάτι τις, έστω και μικρό, για να συμβάλουμε στην απάλειψη τέτοιων δραμάτων?
Και τέλος, πόσες φορές ποιεί η αριστερά μας το μη γνωστόν στην δεξιά μας για να απαλύνουμε τον πόνο τέτοιων τερατογενέσεων του «πολιτισμού» μας και να δώσουμε λίγη χαρά με την αποδοχή του έργου τους, στους πρωταγωνιστές αυτού του αλτρουιστικού έργου?
Είπα και εγώ να αιθεροβατήσω τούτες τις μέρες μέσα στην γκαμουριά της ξενόφερτης ψυχαγωγίας.
Αλλά με προσγείωσε η πραγματικότητα που βίωσα τούτες τις ώρες και αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου και μία κοινωνική αυτοκριτική.
Αν σε κάποιους χάλασα την γιορτινή διάθεση, ξεχάστε το μονόλογό μου και γυρίστε στη γιορτή.
Αν σας έβαλε έστω ένα μικρό προβληματισμό, σκεφτείτε πόσο ποιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν είχαμε ένα πραγματικό κοινωνικό σύστημα για τέτοιες περιπτώσεις. Και αφού –δυστυχώς- δεν το έχουμε, σκεφτείτε πόσο θα ανακουφίζονταν ο ανθρώπινος πόνος και θα ομόρφαιναν όλα γύρω μας, από την μικρή έστω συμβολή μας στο να μετατραπεί ένα κλάμα και μία θλίψη ενός μωρού σε μία κραυγή χαράς και αγαλλίασης. Σ’ ένα γλυκό αποκοίμισμα στην θαλπωρή έστω της νοσηλευτικής κλίνης / κούνιας.
Ίσως έτσι να ανατείλει μία πιο όμορφη χρονιά.
Το θείο βρέφος όμως το προσκυνήσαμε και το τιμήσαμε και το ζεστάναμε με τα εκατομμύρια λαμπιόνια.
Εκτελέσαμε το χρέος μας σαν καλοί χριστιανοί !!
Χρόνια μας πολλά και νουνεχή.»
mail

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ' ανάγκη τις απόψεις του blog μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη.