Καλαμαράκια μυρωδάτα

Ετοιμάζουμε μια διαφορετική γέμιση για τα καλαμαράκια με...
μαντζουράνα, μαϊντανό, κρεμμύδι, κουκουνάρια.

Υλικά

1 κιλό φρέσκα καλαμαράκια
2 κουτ. σούπας φυλλαράκια μαντζουράνας, ψιλοκομμένα, ή 1 κουτ. σούπας ξερή, κοπανισμένη
τα φύλλα και τα τρυφερά κοτσάνια από 1 μεγάλο μάτσο μαϊντανό, ψιλοκομμένα
1 ξερό κρεμμύδι, τριμμένο στον τρίφτη
8 σκελίδες σκόρδου (ή σύμφωνα με το γούστο μας), ψιλοκομμένες
3 κουτ. σούπας κουκουνάρια, ψημένα σε ταψάκι στο φούρνο μέχρι να ροδίσουν
6 κουτ. σούπας λάδι
1 κρασοπότηρο λευκό, ξηρό κρασί
λίγο αλάτι και μαύρο πιπέρι, χοντροτριμμένο, όσο μας αρέσει

Διαδικασία

Για να καθαρίσουμε τα καλαμάρια, χωρίζουμε πρώτα τα πλοκάμια από το σώμα. Αφαιρούμε το «κόκαλο» που βρίσκεται κατά μήκος του σώματος. Αδειάζουμε τη σακούλα. Εκεί όπου ενώνονται τα πλοκάμια υπάρχει ένα σκληρό σημείο, το οποίο αφαιρούμε. Επίσης, αν θέλουμε, αφαιρούμε την πέτσα. Τα πλένουμε όλα πολύ καλά. Ανακατεύουμε το μαϊντανό, το κρεμμύδι, τα σκόρδα, τα κουκουνάρια, το πιπέρι, τη μαντζουράνα, τις 2 κουτ. σούπας από το μετρημένο λάδι και αλάτι. Μοιράζουμε αυτό το μείγμα στα καλαμαράκια και κλείνουμε το άνοιγμα με τα πλοκάμια.

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180° C.

Τακτοποιούμε τα καλαμαράκια σε ταψάκι που να τα χωράει ίσα-ίσα, τα πασπαλίζουμε με αρκετό πιπέρι και ελάχιστο αλατάκι και τα περιχύνουμε με το υπόλοιπο λάδι και το κρασί.

Τα ψήνουμε μέχρι να πάρουν ωραίο ρόδινο χρώμα, γύρω στα 45 λεπτά. Όταν τρυπάμε με ένα ξύλο από σουβλάκι και δεν συναντάμε αντίσταση, είναι έτοιμα.

Τα σερβίρουμε με ψητές πατάτες και πράσινη σαλάτα. ΠΗΓΗ

7 διάσημα ιταλικά πιάτα… που τελικά δεν είναι ιταλικά!

Νομίζετε ότι το σκορδόψωμο ή τα ζυμαρικά primavera, είναι ιταλικής προέλευσης;... Το ίδιο φυσικά ισχύει και για την pizza pepperoni και τα μακαρόνια Alfredo; Πώς θα σας φαινόταν αν μαθαίνατε ότι το κοτόπουλο παρμεζάνα δεν κατάγεται από την Ιταλία;


Μπορεί η Ιταλία να φημίζεται τόσο για την pizza, όσο και για τα ζυμαρικά της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι σχετικές συνταγές φέρουν και ιταλική «σφραγίδα». Αστικοί μύθοι, παραλλαγές ιστοριών, αλλά και καλά φυλασσόμενα μέχρι σήμερα τεκμήρια, μαρτυρούν και αποδεικνύουν την πραγματική «καταγωγή» των φερόμενων μέχρι τώρα ως ιταλικών πιάτων.

Σπαγγέτι Μπολονέζ

Δεν υπάρχει τίποτα ιταλικό στο συγκεκριμένο πιάτο όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Η Emilia Romagna -περιφέρεια της βόρειας Ιταλίας με πρωτεύουσα την Μπολόνια- είναι ο παράδεισος των καλοφαγάδων και η σάλτσα Μπολονεζ είναι ένα τυπικό γεύμα της περιοχής. Αντίθετα τα σπαγγέτι είναι το παραδοσιακό πιάτο της νότιας Ιταλίας και δεν συνηθίζεται να συνδυάζονται με τη συγκεκριμένη σάλτσα, καθώς είναι λεπτά ζυμαρικά και δεν μπορούν να κρατήσουν και να αναδείξουν τη σάλτσα.

Οι κάτοικοι της Emilia Romagna, συνηθίζουν να σερβίρουν το ragù (σάλτσα με κιμά) με ταλιατέλες κι αυτό είναι το παραδοσιακό πιάτο της περιοχής. Η σάλτσα που γνωρίζουμε εμείς σήμερα ως Μπολονέζ όμως, δεν μοιάζει πολύ με την κλασική αυθεντική συνταγή. Τη γνήσια αυτή εκδοχή, μπορούμε να τη βρούμε μέσα από τα τεκμήρια που σώζονται στην Accademia Italiana della Cucina ή στο Εμπορικό Επιμελητήριο της Μπολόνια.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία αυτά, τα υλικά της κλασικής σάλτσας Μπολονέζ περιορίζονται στα εξής: κιμάς από βοδινό κρέας, πανσέτα, καρότα, κοτσάνια από σέλινο, κρεμμύδια, πολτός ντομάτας, λευκό κρασί και γάλα. Ο συνδυασμός των σπαγγέτι με την παραλλαγμένη πια σάλτσα Μπολονέζ είναι ένα εμπορικό πιάτο, αλλά και πολύ γευστικό, δεν αποτελεί όμως, μια αυθεντική ιταλική συνταγή στη σημερινή του εκδοχή.

Pizza pepperoni

Φημισμένη, πικάντικη, λίγο… «βαριά», σίγουρα όμως πολύ γευστική, η pizza pepperoni, όσο παράδοξο και αν ακούγεται, δεν έχει ιταλική προέλευση. Μάλιστα στην πόλη της Ιταλίας δεν θα μπορέσετε να βρείτε ούτε την συγκεκριμένη pizza, ούτε το βασικό της συστατικό, δηλαδή το pepperoni.

Στην Ιταλία υπάρχει το«peperoni» (με ένα p), που είναι ουσιαστικά οι γλυκές χρωματιστές πιπεριές. Η διαδεδομένη ευρέως παραφθορά του αρχικού όρου που έχει επικρατήσει είναι βέβαια το «pepperoni» (με δύο pp), που είναι το πικάντικο, ώριμο, αποξηραμένο λουκάνικο.

Η pizza pepperoni, όπως την ξέρουμε εμείς σήμερα, εμφανίστηκε το 1919 στην Αμερική, την περίοδο ακμής και άνθισης των αμερικανο-ιταλικών εστιατορίων..

Ζυμαρικά primavera

Δροσερά, ελαφριά, νόστιμα και ιδιαίτερα αγαπητά, τα ζυμαρικά primavera είναι το ιδανικό ανοιξιάτικο ή καλοκαιρινό γεύμα. Η προέλευσή τους, όσο κι αν η ονομασία τους μας παραπλανά, δεν είναι ιταλική. Η «πατρότητά» τους αποδίδεται σε ένα από τα μεγαλύτερα διεθνούς φήμης εστιατόρια της Νέας Υόρκης, το ονομαστό «Le Cirque».

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ο ιδρυτής του εστιατορίου, Sirio Maccioni και ο Jean Vernges, γάλλος chef και συνιδρυτής του εστιατορίου, επισκέφτηκαν τον καλλιτέχνη Edward Giobbi και εντυπωσιάστηκαν από το πολύχρωμο μίγμα λαχανικών και ζυμαρικών που ετοίμαζε.

Τότε ο Vergnes επικοινώνησε με έναν ακόμη γάλλο chef, τον Jean Louis. Η αρχική επιθυμία και το σχέδιο του Vernges ήταν να δημιουργήσει ένα πιάτο πλούσιο σε λαχανικά, όπως: σπαράγγια, κολοκυθάκια, μανιτάρια, ντομάτες και φασόλια. Ο Jean Louis συμφώνησε με την πρόταση, πρόσθεσε όμως και τη δική του πινελιά, τα μπιζέλια και την κρεμώδη σάλτσα, που θα προσέδιδαν γαλλική φινέτσα στο πιάτο. Με τη σειρά του ο Maccioni, έδωσε μια ιταλική στροφή στα ζυμαρικά προσθέτοντας βασιλικό, κουκουνάρι και παρμεζάνα.

Η παραπάνω είναι και η κρατούσα εκδοχή της καταγωγής και προέλευσης των ζυμαρικών primavera. Όμως ο Sirio Maccioni, φέρεται να διεκδικεί μόνος του την πατρότητα της κλασικής αυτής συνταγής. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η συνταγή των ζυμαρικών primavera, του ανήκει εξ ολοκλήρου κι όπως εξηγεί, όλα ξεκίνησαν το 1975 στη Νέα Σκωτία (μια επαρχία του Καναδά).

Σαλάτα του Καίσαρα (Caesar)

Μια αχλή μυστηρίου καλύπτει όπως φαίνεται και τη σαλάτα του Καίσαρα. Οι περισσότεροι θεωρούμε, ότι έχει ιταλική καταγωγή. Μπορεί να την συνδέουμε και με περίφημους ρωμαίους αυτοκράτορες. Αλλά όπως φαίνεται, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Οι ειδικοί και οι γνώστες της ιστορίας της κουζίνας πιστώνουν την πατρότητά της, στον Caesar Cardini. Ο Cardini μαζί με τον αδελφό του Alessandro, μετακινήθηκαν από το Μιλάνο στο Σαν Ντιέγκο, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αποφάσισαν να ανοίξουν το δικό τους εστιατόριο στην πόλη Tijuana, στο Μεξικό. Με βάση το τυρί παρμεζάνα και τα τραγανά crouton, δημιούργησαν μια σαλάτα, που απέκτησε γρήγορα μεγάλη φήμη ιδίως, ανάμεσα στους χολιγουντιανούς αστέρες.

Κοτόπουλο παρμεζάνα με ζυμαρικά

Το κοτόπουλο παρμεζάνα, παρά το ιταλικό του όνομα είναι τόσο αμερικάνικο… όσο και το hot dog. Δεν υπάρχει καμία αυθεντική ιταλική συνταγή που να συνδυάζει το κοτόπουλο με τα ζυμαρικά. Το σύνηθες μάλιστα, είναι να σερβίρονται σαν δύο χωριστά πιάτα.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι πριν την άνοδο και την διάδοση της πτηνοτροφίας, το κοτόπουλο δεν ήταν τόσο δημοφιλές στην Ιταλία και οι κάτοικοι δεν συνήθιζαν να το καταναλώνουν. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ιταλικής ένωσης πτηνοτρόφων, ένας μέσος Ιταλός δεν κατανάλωνε περισσότερα από 2,5 kg κοτόπουλο ετησίως (η μελέτη πραγματοποιήθηκε το 1956).

Έτσι οι Ιταλοί, είχαν μικρή σχετικά εμπειρία στο μαγείρεμα των πουλερικών, όταν άρχισαν να μετακινούνται στην Αμερική. Συνεπώς εύκολα οι μαγειρικές τους συνήθειες προσαρμόστηκαν στα εκεί διαθέσιμα υλικά. Διατήρησαν όμως, τις παραδοσιακές τους συνταγές και τις μετέβαλαν, με βάση τα νέα δεδομένα. Κάπως έτσι, ένα κλασικό ιταλικό πιάτο, οι μελιτζάνες με παρμεζάνα, έγινε η πηγή έμπνευσης για το κοτόπουλο με παρμεζάνα… χωρίς ποτέ κανείς να κοιτάξει πια πίσω στο χρόνο…

Fettuccine Alfredo

Εάν σχεδιάζετε να επισκεφθείτε την Ιταλία για να γευτείτε την αυθεντική συνταγή Fettuccine Alfredo, δεν θέλουμε να σας απογοητεύσουμε, αλλά τα νέα δεν είναι και τόσο ευχάριστα για εσάς. Τα Fettuccine Alfredo, οι γαρίδες ή το κοτόπουλο Alfredo, αλλά και οποιοδήποτε άλλο πιάτο φέρει την «υπογραφή»… Alfredo di Lelio, απλά δεν υπάρχει πουθενά στην Ιταλία. Η μόνη περίπτωση να το βρείτε είναι κάπου στη Ρώμη, σε ένα μόνο μέρος όχι ιδιαίτερα αγαπητό στους υπόλοιπους Ιταλούς.

Όλα ξεκίνησαν ένα περίπου αιώνα πριν, σε ένα εστιατόριο ιδιοκτησίας του Alfredo di Lelio, του οποίου η γυναίκα αντιμετώπιζε ορισμένα προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, όπως η απώλεια γεύσης.

Θυμάστε που η μητέρα σας συνήθιζε να σας δίνει, κοτόσουπα όταν δεν νιώθατε καλά στο στομάχι; Οι Ιταλοί σε ανάλογες περιπτώσεις τρώνε σκέτα ζυμαρικά με λίγο βούτυρο και τυρί παρμεζάνα. Το ιταλικό αυτό «γιατρικό», λειτούργησε όπως φαίνεται ευεργετικά και στην περίπτωση της συζύγου του Alfredo. Συνεπώς δεν «εφηύρε» ο ίδιος ο Alfredo, τη συγκεκριμένη συνταγή, εκείνος απλά την εμπλούτισε και άλλαξε τις ποσότητες των χρησιμοποιούμενων συστατικών. Όταν η σύζυγός του Alfredo, άρχισε να νιώθει καλύτερα τότε τα Fettuccine Alfredo, προστέθηκαν στο μενού του εστιατορίου του.

Χάρη στους Mary Pickford και Douglas Fairbanks, το συγκεκριμένο πιάτο διαδόθηκε ευρέως στις Η.Π.Α. Εμπλουτίστηκε με την χαρακτηριστική παχύρευστη κρέμα και με σκόρδο, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα δηλαδή και η εξάπλωσή του ήταν αναπάντεχη. Οι περισσότεροι Ιταλοί, δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Alfredo και οι συνταγές στις οποίες έδωσε το όνομά του δεν αποτελούν γι’ αυτούς αντιπροσωπευτικό δείγμα της ιταλικής κουζίνας.

Mac & cheese

Η αναζήτηση της καταγωγής του συγκεκριμένου γεύματος, είναι περισσότερο πολύπλοκη από όσο αρχικά φαίνεται. Μπορεί να είναι ένα ιδιαίτερα νόστιμο γεύμα, αλλά σίγουρα δεν είναι ιταλικό.

Η μπεσαμέλ, η «μητέρα» όλων των λευκών σαλτσών και ένα από τα βασικά συστατικά της γαλλικής κουζίνας, είναι και η βάση της κλασικής συνταγής mac & cheese. Πολλοί ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη συνταγή προετοιμαζόταν με διαφορετικές σάλτσες και αποτελούσε ένα από τα διασημότερα γεύματα στο Παρίσι του 18ου αιώνα.

Στον ιταλικό οδηγό μαγειρικής, «El Liber de Coquina», του 13ου αιώνα, η καταγωγή της συγκεκριμένης συνταγής αποδίδεται στους Ιταλούς. Βέβαια το πιάτο που περιγράφει ο οδηγός φέρει το όνομα «De Lesanis» και θεωρήθηκε λανθασμένα ως ο πρόδρομος της κλασικής συνταγής mac & cheese (με τη διαφορά ότι το συγκεκριμένο πιάτο αποτελούνταν από λαζάνια).

Η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα ιταλικά πιάτα στηρίζονται στα ζυμαρικά και το τυρί. Όμως τα επιπλέον συστατικά όπως είναι η μπεσαμέλ και η μέθοδος προετοιμασίας του συγκεκριμένου πιάτου, είναι εκείνα που το διαφοροποιούν από τις παρόμοιες ιταλικές συνταγές. Γιατί ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι για τους Ιταλούς δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο, από «πνιγμένα» σε σάλτσα και τυρί… ζυμαρικά. ΠΗΓΗ

Αυτή είναι η μυστική συνταγή για το τέλειο μπιφτέκι… που λίγοι την γνωρίζουν! [video]

Δείτε την μυστική συνταγή της Δέσποινας που λίγοι την γνωρίζουν...

Βασισμένο σε μυστικό και συνταγή της μαμάς Δέσποινας. Ιδού το βίντεο από το κόλπο με το μπιφτέκι:

ΠΗΓΗ

Ρωσική σαλάτα, η ιστορία και η αλήθεια

Η ρώσικη σαλάτα ή στα ρωσικά σαλάτα Ολιβιέ (салат Оливье) είναι σπεσιαλιτέ της ρωσικής και ουκρανικής κουζίνας, δημοφιλής και στα Βαλκάνια...


Η πρωτότυπη συνταγή της σαλάτας επινοήθηκε το 1860 από τον Λυσιέν Ολιβιέ, σεφ στο εστιατόριο Ερμιτάζ, ένα από τα πιο διάσημα της Μόσχας. Η σαλάτα αυτή έγινε ταχύτατα πολύ δημοφιλής στους τακτικούς θαμώνες του Ερμιτάζ, και εξελίχθηκε σε σπεσιαλιτέ του εστιατορίου.

Η ακριβής συνταγή κρατήθηκε με επιμέλεια μυστική, αλλά είναι γνωστό ότι η σαλάτα περιείχε αγριόγαλο, γλώσσα μοσχαρίσια, χαβιάρι, μαρούλι, ουρές από καραβίδα, κάππαρη, γκέρκιν, αγγούρι, καλά βρασμένα αυγά και πιθανότατα σπόρους σόγιας. Άλλα αναφερόμενα υλικά περιελάμβαναν τρούφες, κύβους από τζελ και καπνιστή πάπια, αν και πιθανολογείται ότι η συνταγή τροποποιούνταν ανάλογα με την εποχή.

H γνήσια ντρέσινγκ του Ολιβιέ ήταν ένας τύπος μαγιονέζας, φτιαγμένος από Γαλλικό κρασί και ξύδι, μουστάρδα και ελαιόλαδο από την Προβηγκία. Η ακριβής εντούτοις συνταγή του παραμένει άγνωστη.

Στο γύρισμα του 20ο αιώνα, ένας από τους βοηθούς σεφ του Ολιβιέ, ο Ιβάν Ιβάνοφ, αποπειράθηκε να κλέψει την συνταγή. Ενώ ετοίμαζε το ντρέσινγκ ένα απόγευμα, μόνος του όπως συνήθιζε ο Ολιβιέ, ξαφνικά τον κάλεσαν για κάτι επείγον. Αρπάζοντας την ευκαιρία ο Ιβάνοφ τρύπωσε την ιδιωτική κουζίνα του Ολιβιέ και είδε τα υλικά προετοιμασίας, πράγμα που του επέτρεψε να κάνει λογικές υποθέσεις σχετικά με την συνταγή του περίφημου ντρέσινγκ του Ολιβιέ. Στην συνέχεια ο Ιβάνοφ έφυγε από το εστιατόριο του Ολιβιέ και πήγε να εργαστεί ως σεφ στο εστιατόριο Μοσκβά, κάπως κατώτερο σε φήμη, όπου άρχισε να σερβίρει μια κατ’ υποψίαν παρόμοια σαλάτα με το όνομα «Σταλίτσνϊι» (ρωσικά: Столичный, σαλάτα της πρωτεύουσας). Αναφέρεται από του καλοφαγάδες της εποχής, εντούτοις, ότι το ντρέσινγκ της σαλάτας Σταλίτσνϊι ήταν χαμηλότερης ποιότητας από αυτό της Ολιβιέ, υπονοώντας ότι της «έλειπε κάτι».

Αργότερα, ο Ιβάνωφ πούλησε την συνταγή για την σαλάτα σε διάφορους εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με την σειρά τους συνεισέφεραν στην εκλαϊκευσή της. Ένεκα του γεγονότος ότι το εστιατόριο Ερμιτάζ έκλεισε το 1905 και της αναχώρησης της οικογένειας Ολιβιέ από την Ρωσία, η σαλάτα μπορούσε να αναφέρεται πλέον ως «Ολιβιέ.»

Μια από τις πρώτες δημοσιευμένες συνταγές για την σαλάτα Ολιβιέ, από την Αλεξάνδροβα, εμφανίστηκε το 1894, χρειαζόταν μισή γαλοπούλα, δύο πατάτες, ένα μικρό αγγούρι, 3-4 φύλλα μαρουλιού, 3 μεγάλες ουρές από καραβίδες, 1/4 ζελέ ζωμού κρέατος, 1 μικρή κουταλιά κάπαρη , 3-5 ελιές και μαγιονέζα.

Τη σοβιετική εποχή η σαλάτα Oλιβιέ ήταν αγαπημένο φαγητό που μαγειρεύανε σε διάφορες γιορτές και ιδιαίτερα την Πρωτοχρονιά. Στη σημερινή Ρωσία η σαλάτα Oλιβιέ αρκετά συχνά υπάρχει στο γιορτινό τραπέζι και καταναλώνεται συνήθως τον χειμώνα γιατί δεν υπάρχουν πολλά και φτηνά φρέσκα λαχανικά όπως το καλοκαίρι.ΠΗΓΗ

Η συνταγή της Ημέρας: Γαρίδες με σάλτσα ντομάτας

Γαρίδες με σάλτσα ντομάτας...


Υλικά συνταγής
½ κιλό γαρίδες
1 ποτήρι κρασιού λευκό κρασί
2 φλιτζ. χυμός ντομάτας
½ φλιτζ. νερό
⅓ ποτήρι κρασιού ελαιόλαδο
1 κ.σ. κόκκινο πιπέρι γλυκό
1 τσούσκα (καυτερή πιπεριά) (προαιρετικά)
αλάτι
πιπέρι

Διαδικασία συνταγής
Πλένουμε τις γαρίδες και αφαιρούμε το εντεράκι από το σώμα. Σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε όλα τα υλικά να βράσουν εκτός από τις γαρίδες. Αφήνουμε τη σάλτσα να σιγοβράσει για 5 λεπτά και προσθέτουμε τις γαρίδες. Αφήνουμε τις γαρίδες να βράσουν για 10 λεπτά.
Αν θέλουμε μπορούμε στο τέλος του μαγειρέματος να προσθέσουμε και λίγη φέτα στο τηγάνι. Σερβίρουμε τις γαρίδες χλιαρές. Πηγή

Η συνταγή της Ημέρας: Ντολμαδάκια γιαλαντζί

Ντολμαδάκια γιαλαντζί...


Υλικά συνταγής
500γρ. αμπελόφυλλα
1 ½ ποτήρι ρύζι γλασέ
400γρ. κρεμμύδι ψιλοκομμένο
400γρ. κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα
2 ποτήρια ελαιόλαδο
1 ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο
1 ματσάκι δυόσμο ψιλοκομμένο
4 λεμόνια (ο χυμός τους)
½ κ.γ. ζάχαρη
½ κ.σ. αλάτι
½ κ.γ. πιπέρι

Διαδικασία συνταγής
Μπλανσάρουμε για 5 λεπτά τα αμπελόφυλλα, τα στραγγίζουμε και τα κρυώνουμε.
Σε κατσαρόλα, σοτάρουμε στο ένα ποτήρι λάδι τα κρεμμύδια και μόλις μαραθούν προσθέτουμε το ρύζι.
Μόλις αρχίσει να γυαλίζει το ρύζι, προσθέτουμε τα μυρωδικά και το χυμό από το 1 λεμόνι. Προσθέτουμε τα μπαχαρικά και τη ζάχαρη και σβήνουμε τη φωτιά.
Κόβουμε την άκρη από το κοτσάνι από τα αμπελόφυλλα για να μπορούμε να τα τυλίγουμε εύκολα.
Με ένα κουταλάκι του γλυκού παίρνουμε γέμιση και βάζουμε στα αμπελόφυλλα. Τυλίγουμε ομοιόμορφα τα ντολμαδάκια μας.
Γεμίζουμε τον πάτο μιας κατσαρόλας με μερικά αμπελόφυλλα και από πάνω αρχίζουμε να βάζουμε τα ντολμαδάκια κοντά κοντά το ένα με το άλλο. Τα σκεπάζουμε με ένα πιάτο ανάποδα και περιχύνουμε με χυμό από 1 λεμόνι, το υπόλοιπο ελαιόλαδο και νερό τόσο όσο να καλύψουμε ίσα ίσα τα αμπελόφυλλα.
Αφού πάρει βράση το φαγητό, χαμηλώνουμε την θερμοκρασία και σιγοβράζουμε για περίπου 40 λεπτά μέχρι να μαλακώσει το φύλλο και να μείνουν τα ντολμαδάκια σχεδόν με το λάδι τους. Αφού τα κατεβάσουμε από τη φωτιά περιχύνουμε με τον υπόλοιπο χυμό λεμονιού.
Σερβίρουμε κυρίως κρύα. Πηγή

Πώς να φτιάξεις υγιεινά ντόνατς σοκολάτας με ένα απίστευτο υλικό

Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε ένα λαχταριστό γλυκό, ειδικά αν αυτό περιέχει και σοκολάτα...

Τι θα έλεγες λοιπόν να φτιάξεις τα δικά σου σοκολατένια ντόνατς ώστε και να δημιουργήσεις και να γλυκαθείς;

Ντόνατς αφράτα, με ρευστή σοκολάτα. Αλλά ξέρουμε τι σκέφτεσαι. Θερμίδες, λιπαρά κτλ. Πάνω που έχεις αρχίσει διατροφή για να χτίσεις κορμί για το καλοκαίρι, δεν θες να την κάνεις τη... γουρουνιά.

Αν υπήρχες τρόπος όμως και ντόνατς να φας και να είναι υγιεινά, τι θα έκανες;

Πριν πεις «ναι, καλά, πώς γίνεται αυτό;», προλαβαίνουμε και σου λέμε ότι τώρα μπορείς να φας το αγαπημένο σου γλυκό σνακ σε vegan έκδοση. Και γευστικό και με λιγότερες θερμίδες.

Ψάχνεις ήδη τα υλικά και την κατσαρόλα.

Δεν θα μαντέψει ποτέ κανείς ένα «μαγικό» υλικό που θα προσθέσεις. Ποιο είναι αυτό;

Τα γνωστά μας και υποτιμημένα... ρεβύθια! Κι όμως, αυτά τα όσπρια σου προσφέρουν πρωτεΐνη, φυτικές ίνες αλλά και απαλή γεύση. Σκέψου ότι το ένα ντόνατς θα έχει 180 θερμίδες, όταν ένα κανονικό με φουλ λιπαρά έχει 270.

Αν έχεις ήδη αρχίσει να λιγουρεύεσαι, πάρε μολύβι και χαρτί:

ΥΛΙΚΑ για 12 ντόνανς
ΧΡΟΝΟΣ: 45 λεπτά

Για τα ντόνατς

1 κούπα ρεβύθια, πλυμένα και στραγγισμένα
1/2 άγλυκο γάλα αμυγδάλου ή σόγιας
3/4 κουταλιά του γλυκού baking powder
1/4 κουταλιά του γλυκού μαγειρική σόδα
2 κουταλιές της σούπας εκχύλισμα βανίλιας
1 κουταλιά του γλυκού μυλόξυδο
1/2 κουταλιά του γλυκού αλάτι
1/2 κούπα ζάχαρη
3/4 της κούπας vegan σοκολατένια τσιπς
1 κούπα λευκό αλεύρι ολικής άλεσης

Για το γλάσο

1/2 της κούπας vegan σοκολατένια τσιπς
1 κουταλιά της σούπας άγλυκο γάλα αμυγδάλου ή σόγιας
1 κουταλιά της σούπας βανίλιας
1/4 της κούπας οργανική ζάχαρη άχνη

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Προθερμάνετε τον φούρνο στους 180 C
Βάλτε τα ρεβύθια, το γάλα, το baking powder, τη σόδα, τη ζάχαρη, τη βανίλια, το μηλόξυδο και το αλάτι σε ένα μπλέντερ και χτυπήστε τα μέχρι να γίνουν κρεμώδη
Λιώστε τα τσιπς σοκολάτας στον φούρνο μικροκυμάτων σε ένα μεγάλο γυάλινο μπολ. Ρίξτε μέσα στο μείγμα και το αλεύρι και ανακατέψτε μέχρι να σχηματιστεί ένα παχύ ενιαίο μείγμα
Ψεκάστε το ταψί για ντόνατς ή μάφιν με μαγειρικό σπρέυ (συνήθως με βούτυρο)
Με ένα μικρό κουτάλι, γεμίστε τις θήκες του ταψιού με το μείγμα
Ψήστε για 8-10 λεπτά
Αφήστε τα να κρυώσουν για 5 λεπτά μέσα στο ταψί πριν τα βγάλετε και να βάλετε σε μια σχάρα
Όσο κρυώνουν, φτιάξτε το γλάσο. Λιώστε τα τσιπς σε ένα μπολ και χτυπήστε τα υπόλοιπα υλικά
Διακοσμήστε το κάθε ντόνατ όπως θέλετε και απολαύστε το χωρίς τύψεις
Αποθηκεύστε τα υπόλοιπα για 1-2 μέρες. ΠΗΓΗ

Η συνταγή της Ημέρας: Σουτζουκάκια με κάσα

Σουτζουκάκια με κάσα...


Υλικά συνταγής
για τα κεφτεδάκια
500γρ. κιμάς μοσχαρίσιος
500γρ. κιμάς χοιρινός
1 αυγό
1 κρεμμύδι, μεγάλο, ψιλοκομμένο
1½ φλιτζ. φρυγανιάΞεραμένες φέτες ψωμιού. τριμμένη ή 2 φέτες μπαγιάτικο ψωμί μουλιασμένοΜαλάκωμα τροφίμων μέσα σε υγρό. σε νερό και καλά στραγγισμένο
½ φλιτζ. δυόσμος φρέσκος ψιλοκομμένος ή 1 κ.σ. δυόσμος ξερός
1 κ.γ. ρίγανη
1 πρέζα κύμινο
2 κ.σ. ελαιόλαδο
1 κ.σ. κοφτό αλάτι
1 κ.γ. κοφτό πιπέρι
ελαιόλαδο για το τηγάνι

για τη σάλτσα
ελαιόλαδο από αυτό που τηγανίσαμε τους κεφτέδες
2 κ.σ. αλεύρι
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
1 σφηνοπότηρο ξύδι (περίπου)
1 ποτήρι νερό (περίπου)
αλάτι
πιπέρι  Πηγή

Λαχταριστά σοκολατάκια με 2 υλικά!

Λαχταριστά σοκολατάκια με 2 υλικά! Κι όμως γίνονται και είναι πεντανόστιμα!...
 Υλικά

300 γραμμάρια σοκολάτα κουβερτούρα

130 ml κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά

(Προαιρετικά 20 ml λικέρ)

Εκτέλεση
Σε ένα μπολ κόβουμε τη σοκολάτα σε μικρά κομματάκια

Βράζουμε την κρέμα γάλακτος σε ένα κατσαρολάκι και μόλις αρχίσει να βράζει τη ρίχνουμε πάνω στη σοκολάτα.

Προσθέτουμε το ρούμι.

Ανακατεύουμε απαλά με μια μαρίζ, μέχρι να ομογενοποιηθεί καλά.

Βάζουμε το μείγμα στην κατάψυξη για 15-20 λεπτά, για να σφίξει.

Πλάθουμε με το μείγμα μικρές μπαλίτσες και τις αφήνουμε για λίγη ώρα στο ψυγείο να σφίξουν.


Διατηρούνται στο ψυγείο για 4-5 ημέρες. ΠΗΓΗ

Σαλάτα με κέιλ, κινόα και σάλτσα εσπεριδοειδών

Συνταγή: Νένα Ισμυρνόγλου
Ιδανική σαλάτα για αποτοξίνωση...

Υλικά

300 γρ. κέιλ (είναι περίπου 3 - 4 μάτσα), ψιλοκομμένο
2 μέτρια καρότα, κομμένα σε μικρούς κύβους (περίπου 1 εκ.)
200 γρ. κινόα, καλά πλυμένο και στραγγισμένο (είναι οι σπόροι θάμνου που ευδοκιμεί στη Λατινική Αμερική, με υψηλή διατροφική αξία· το βρίσκουμε σε μεγάλα παντοπωλεία και καταστήματα με βιολογικά)
70 γρ. κουκουνάρι, καβουρδισμένο σε αντικολλητικό τηγάνι για 1 - 2 λεπτά, χωρίς λιπαρή ουσία
400 ml ζεστό τσάι αρωματικό, κατά προτίμηση περγαμόντο (βράζουμε 400 ml νερό και αφήνουμε μέσα, για περίπου 5 λεπτά, 1 φακελάκι τσάι.

Αφαιρούμε και πετάμε το φακελάκι)
τα φύλλα από 1/3 μάτσο φρέσκο δυόσμο, ψιλοκομμένα
1 κουτ. σούπας μέλι θυμαρίσιο
40 ml μπράντι
3 κουτ. σούπας χυμός λεμονιού
120 ml χυμός πορτοκαλιού
1 κουτ. γλυκού ξύσμα από ακέρωτο πορτοκάλι
1/4 κουτ. γλυκού πιπέρι καγιέν (ή όσο καυτερό μάς αρέσει)
100 ml ελαιόλαδο
αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Διαδικασία

Σε μια μικρή κατσαρόλα ζεσταίνουμε σε χαμηλή φωτιά 40 ml από το ελαιόλαδο με το μέλι και το μπράντι, ανακατεύοντας συνεχώς για 2 - 3 λεπτά μέχρι να διαλυθεί το μέλι. Ρίχνουμε τα καρότα, το πιπέρι καγιέν και λίγο αλάτι, ανακατεύουμε και μαγειρεύουμε για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν. Βγάζουμε τα καρότα με τρυπητή κουτάλα και τα αφήνουμε σε ένα σκεύος στην άκρη.

Στην ίδια κατσαρόλα με τα υγρά που έμειναν, προσθέτουμε το ξύσμα, το χυμό πορτοκαλιού και του λεμονιού. Δυναμώνουμε τη φωτιά και βράζουμε για 2 - 3 λεπτά, μέχρι να σχηματιστεί ένα ελαφρύ σιρόπι. Αποσύρουμε από τη φωτιά και αδειάζουμε το σιρόπι στον πολυκόφτη που διαθέτουμε. Χτυπάμε για 1 - 2 λεπτά, ρίχνοντας σταδιακά το υπόλοιπο λάδι, μέχρι να σχηματιστεί μια ομοιογενής σάλτσα.

Παράλληλα, σε μια μικρή κατσαρόλα ρίχνουμε τo τσάι με το κινόα και αλατοπίπερο και βράζουμε σε μέτρια φωτιά, με σκεπασμένη την κατσαρόλα, για περίπου 20 λεπτά, μέχρι να μαλακώσει και να απορροφήσει τα υγρά. Σε ένα βαθύ μπολ ή σε μια σαλατιέρα ανακατεύουμε το κέιλ με τα καρότα, το κινόα, το κουκουνάρι και το δυόσμο. Περιχύνουμε με τη σάλτσα, αλατοπιπερώνουμε, ανακατεύουμε απαλά και σερβίρουμε. ΠΗΓΗ